Σε μια ιδιαίτερα καυστική δήλωση προέβη ο πρώην Πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, εξαπολύοντας πυρά κατά του Αλέξη Τσίπρα αλλά και της κυβέρνησης, με αφορμή τα ελληνοτουρκικά ζητήματα και την πόντιση του καλωδίου στην Κάσο. Σχολιάζοντας πρόσφατες τοποθετήσεις των Ν. Μπίστη και Γ. Σιακαντάρη, ο κ. Σαμαράς κατηγόρησε τον κ. Τσίπρα για πολιτική κατευνασμού, ενώ άφησε σαφείς αιχμές για κοινή πορεία μεταξύ του Μεγάρου Μαξίμου και του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, στο στόχαστρό του βρέθηκε και ο Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης. «Τα μόνα “ήρεμα νερά” είναι αυτά μεταξύ Μητσοτάκη-Τσίπρα…».
Στη δήλωσή του, ο Αντώνης Σαμαράς αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Οι δηλώσεις Μπίστη-Σιακαντάρη για τα ελληνοτουρκικά, και ειδικά για το καλώδιο στην Κάσο, αποδεικνύουν ότι, είτε ως ΣΥΡΙΖΑ, είτε ως ΝΔ, ο κ. Τσίπρας παραμένει ίδιος. Το να υποστηρίζει κάποιος ότι η πόντιση του καλωδίου στην Κάσο είναι μονομερής ενέργεια της Ελλάδας, είναι κατευνασμός και όχι “νέος πατριωτισμός”. Αμετανόητος για την εθνικά απαράδεκτη συμφωνία των Πρεσπών, ο κ. Τσίπρας “βάζει πλάτη” και για τις “Πρέσπες του Αιγαίου”.
Φυσικά, ο κ. Γεραπετρίτης —σε τηλεοπτική του συνέντευξη— όχι μόνο δεν αποδοκίμασε αυτές τις θέσεις, αλλά δεν είπε λέξη. Αποδεικνύεται ότι τα μόνα “ήρεμα νερά” στην περιοχή είναι αυτά μεταξύ Μητσοτάκη-Τσίπρα…».
Οι αναρτήσεις Μπίστη και Σιακαντάρη που προκάλεσαν την αντίδραση Σαμαρά
Συγκεκριμένα, ο κ. Μπίτσης είχε αναφέρει σε ανάρτηση:
«Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιμένει να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής – ιδιαίτερα στα ελληνοτουρκικά – από τα «δεξιά». Τώρα ζητά ο Νίκος Ανδρουλάκης να λάβει τέλος η εκκρεμότητα της πόντισης του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου-Ελλάδας. Πρόκειται για ανέξοδο παλληκαρισμό που αποσκοπεί στο χάιδεμα των παγιωμένων αντιτουρκικών ρεφλέξ. Αν όμως αυτή η στάση του ΠΑΣΟΚ συναντήσει ευήκοα ώτα στο εσωτερικό της ΝΔ (Δένδιας) ή στην περιφέρεια της (Σαμαράς, Βελόπουλος, Καρυστινού) τότε αυτό που μέχρι σήμερα ακουγόταν ως ανεπιθύμητη επιθυμία – όπως είναι χρόνια τώρα η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 νμ στο Αιγαίο – μπορεί να γίνει πρόβλημα του παρόντος. Όλοι εξάλλου θυμόμαστε την ευκολία με την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξέχασε ακόμα και την πολιτική του πατέρα του στο Μακεδονικό και έγινε ακραιφνής μακεδονομάχος κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Μέσα σε αυτό το κλίμα δεν είναι περίεργο ότι έχει υποχωρήσει στον δημόσιο λόγο η μόνη νηφάλια και εποικοδομητική προσέγγιση που επιβάλλει να ξεκινήσει η αντιμετώπιση του σκληρού πυρήνα των εκκρεμών διαφορών με την γείτονα. Αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε αναζήτηση λύσεων προωθητικών και ταυτοχρόνως συμβιβαστικών. Λύσεων βασισμένων στην win-win λογική που θα συνεκτιμά και θα συμπεριλαμβάνει τα συμφέροντα και της άλλης πλευράς με δεδομένο ότι αμφότερες έχουν ερείσματα στο Διεθνές Δίκαιο και καμία το απόλυτο δίκαιο με το μέρος της.
Μονομερείς ενέργειες που υποκρύπτουν αποκλεισμό ή παράκαμψη του άλλου από διευθετήσεις στο ενεργειακό πεδίο δεν θα προχωρήσουν. Και η εξέλιξη του πολέμου στον Κόλπο θα έπρεπε να έπεισε διάφορους πολεμοχαρείς αναλυτές ότι η ανεπιφύλακτη προσχώρηση της Ελλάδας και της Κύπρου στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ (Τραμπ-Νετανιάχου δηλαδή) δεν ήταν τόσο καλή ιδέα όσο διαφημίστηκε αρχικά. Αντιθέτως, η αρχικά εμφανιζόμενη – στον ελληνικό τύπο και στους αναλυτές και διεθνολόγους της ΝΔ και όχι μόνο – απομονωμένη Τουρκία διαδραμάτισε ουσιαστικό μεσολαβητικό ρόλο, εδραιώνοντας την θέση της ως περιφερειακή δύναμη. Και τώρα θα τρέχουμε να μικρύνουμε την αξία του δώρου που θα κάνει ο Τραμπ στον Ερντογάν. Ή να παρακαλέσουμε και για το δικό μας αντίδωρο. Και ο φαύλος κύκλος καλά θα κρατεί».
Σχολιάζοντας την ανάρτηση Μπίστη, ο κ. Σιακαντάρης σημείωσε:
«Επιτέλους βρέθηκε ένας σαν τον Νίκο Μπίστη να επαναλάβει ορισμένες αλήθειες για όσα συμβαίνουν στην εξωτερική πολιτική μας και κρατούν τη χώρα μας δέσμια ανωφελών λεονταρισμών χωρίς ουσία που όμως το αποτέλεσμα τους είναι η αύξηση των εξοπλισμών σε βάρος του κράτους πρόνοιας. Και ας σταματήσει και αυτή η ανοησία, σε οποιαδήποτε γνώμη φίλου ή στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ να τον ρωτούν, αν συμφωνεί ο Τσίπρας. Λες και ζούμε σε ολοκληρωτικά συστήματα που δεν επιτρέπεται η αυτονομία της σκέψης του καθενός και της καθεμιάς εξ ημών».