Στη μνήμη της μητέρας του, που έχασε πριν από έξι χρόνια σε τροχαίο δυστύχημα, αναφέρεται ο υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης, με αφορμή το τραγικό περιστατικό στην Κρήτη. Εκεί, ένας πατέρας αφαίρεσε τη ζωή του φίλου του γιου του, θεωρώντας τον υπεύθυνο για θανατηφόρο τροχαίο που είχε προηγηθεί.
Η προσωπική ιστορία του Θάνου Πλεύρη
Ο κ. Πλεύρης μοιράζεται μια συγκλονιστική προσωπική εξομολόγηση, περιγράφοντας πώς η μητέρα του έχασε τη ζωή της όταν παρασύρθηκε από όχημα κατά τη διάρκεια του περιπάτου της, εξαιτίας ενός οδηγού που παραβίασε STOP. Όπως διηγείται, ο οδηγός επέδειξε «ανθρώπινη συμπεριφορά» και έδειξε «ειλικρινές ενδιαφέρον» για την πορεία της υγείας της μητέρας του. Η ίδια, μάλιστα, πριν καταλήξει στο νοσοκομείο έναν μήνα μετά το ατύχημα, είχε ήδη συγχωρήσει τον υπαίτιο, ζητώντας από τον γιο της να μην τον καταδιώξει.
«Αναγνώρισε ότι συμπεριφέρθηκε σωστά μετά την πράξη του, της είχε φανεί καλός άνθρωπος και μου ζήτησε να μην τον καταδιώξω», αναφέρει ο κ. Πλεύρης. Σεβόμενοι την επιθυμία της, ο ίδιος και η αδελφή του επέλεξαν να παραστούν στη δίκη μόνο ως μάρτυρες, παρά το γεγονός ότι η δικαιοσύνη κινήθηκε αυτεπάγγελτα.
Το μήνυμα κατά της αυτοδικίας
«Ο άνθρωπος που θα κάνει ένα τροχαίο ατύχημα, επειδή έδειξε μια αμέλεια στη συμπεριφορά του, δεν είναι δολοφόνος. Δυστυχώς τα τροχαία συμβαίνουν και σίγουρα και ο ίδιος που θα προκαλέσει ατύχημα και είναι υπεύθυνος για το θάνατο ενός ανθρώπου θα έχει πάντα ένα βάρος», τονίζει ο κ. Πλεύρης.
Σχολιάζοντας την υπόθεση της Κρήτης, ο υπουργός εκφράζει το σοκ του και καταδικάζει την τάση ορισμένων κοινωνιών να δικαιολογούν την εκδίκηση ως «ηθική τάξη».
«Κανένας όμως πόνος δεν δικαιολογεί να δολοφονήσεις κάποιον που ευθύνεται για ένα θανατηφόρο τροχαίο», υπογραμμίζει. «Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις που ο θύτης δεν έχει αντικοινωνικά χαρακτηριστικά και ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση του (π.χ. όλοι μπορεί να παραβιάσουμε ένα στοπ, να κάνουμε ένα λάθος ελιγμό, να χάσουμε τη προσοχή μας και να προκαλέσουμε ένα ατύχημα) μήπως η συγχώρεση του δράστη είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε και να θυμόμαστε τη μνήμη των ανθρώπων μας;», καταλήγει.
Πριν 6 χρόνια τέτοια περίοδο έχασα τη μητέρα μου σε τροχαίο ατύχημα. Είχε βγει για περπάτημα και από λάθος ένας άνθρωπος παραβίασε στοπ και την κτύπησε. Η συμπεριφορά του ήταν ανθρώπινη και έδειξε ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας της μητέρας μου, η οποία τελικά μετά από… pic.twitter.com/iP4Q0xG6E4
— Thanos Plevris (@thanosplevris) May 8, 2026
Αναλυτικά η ανάρτηση για τον θάνατο της μητέρας του και το έγκλημα στην Κρήτη:
«Πριν 6 χρόνια τέτοια περίοδο έχασα τη μητέρα μου σε τροχαίο ατύχημα. Είχε βγει για περπάτημα και από λάθος ένας άνθρωπος παραβίασε στοπ και την κτύπησε. Η συμπεριφορά του ήταν ανθρώπινη και έδειξε ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας της μητέρας μου, η οποία τελικά μετά από περίπου ένα μήνα πέθανε στο νοσοκομείο, έχοντας συγχωρήσει τον άνθρωπο που την κτύπησε, καθώς αναγνώρισε ότι συμπεριφέρθηκε σωστά μετά την πράξη του, της είχε φανεί καλός άνθρωπος και μου ζήτησε να μην τον καταδιωξω. Ο άνθρωπος αυτός τιμωρήθηκε, καθώς τα αδικήματα αυτά είναι αυτεπάγγελτα, αλλά με την αδελφή μου επιλεξαμε να παραστούμε μόνο ως μάρτυρες στη δίκη και όχι ως διάδικοι, σεβόμενοι την επιθυμία της μητέρας μας και εκτιμώντας τη συμπεριφορά και το ενδιαφέρον του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος που θα κάνει ένα τροχαίο ατύχημα, επειδή έδειξε μια αμέλεια στη συμπεριφορά του, δεν είναι δολοφόνος. Δυστυχώς τα τροχαία συμβαίνουν και σίγουρα και ο ίδιος που θα προκαλέσει ατύχημα και είναι υπεύθυνος για το θάνατο ενός ανθρώπου θα έχει πάντα ένα βάρος. Προφανώς θα πρέπει να τιμωρηθεί αναλογικά για την πράξη του. Ο νόμος μάλιστα έχει κλιμάκωση από πλημμελήματα με μέτριες ποινές, εάν η αμέλεια είναι μικρή, αλλά και σοβαρά αδικήματα με πολυετείς ποινές ή και ισόβια εάν η συμπεριφορά του δράστη έχει χαρακτηριστικά έντονα αντικοινωνικά (π.χ. οδηγούσε μεθυσμένος). Έχω σοκαριστεί με την περίπτωση της Κρήτης όπου ένας πατέρας δολοφόνησε τον φίλο του γιου του, που σκοτώθηκε σε τροχαίο, επειδή αυτός ήταν υπεύθυνος για το τροχαίο που προκάλεσε το θάνατο. Δε γνωρίζω τις ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος, αλλά ακόμη και εάν ο 21 χρόνος είχε επιδείξει σοβαρή αμέλεια και φέρει τεράστια ευθύνη, θα τιμωρούνταν για αυτό που έπραξε, αναλόγως της βαρυτητας της συμεριφορας του. Κανένας όμως πόνος δεν δικαιολογεί να δολοφονήσεις κάποιον που ευθύνεται για ένα θανατηφόρο τροχαίο. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη κοινωνίες που καλλιεργούν και δικαιολογούν ως ένα είδος ηθικής τάξης και κανόνων τέτοιες συμπεριφορές. Όσοι έχουμε χάσει ανθρώπους σε τροχαία έχουμε πόνο και άλγος. Οι άνθρωποι όμως που προκάλεσαν τα τροχαία δεν σηκώθηκαν ένα πρωί και είπαν πάμε να σκοτώσουμε άνθρωπο. Έσφαλαν, οφείλουν να πληρώσουν για τις πράξεις τους, αλλά για αυτό που έκαναν την αμέλεια που επέδειξαν και όχι για αυτό που θέλουμε πιθανά εμείς ως θύματα να τιμωρηθούν.
Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις που ο θύτης δεν έχει αντικοινωνικά χαρακτηριστικά και ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση του (π.χ. όλοι μπορεί να παραβιάσουμε ένα στοπ, να κάνουμε ένα λάθος ελιγμό, να χάσουμε τη προσοχή μας και να προκαλέσουμε ένα ατύχημα) μήπως η συγχώρεση του δράστη είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε και να θυμόμαστε τη μνήμη των ανθρώπων μας;».