Μια εικόνα μπορεί να έχει τη δύναμη να μεταφέρει περισσότερα από χίλιες λέξεις — και στην περίπτωση της Ρούλας Ρέβη, η αναγνωρίσιμη φωτογράφος απέδειξε για άλλη μια φορά ότι μια φωτογραφία μπορεί να πυροδοτήσει έντονες κοινωνικές συζητήσεις. Πρόσφατα, δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ένα καλλιτεχνικό ασπρόμαυρο στιγμιότυπο του συζύγου της, Αποστόλη Τότσικα, ο οποίος ποζάρει με κόκκινο κραγιόν.Η ανάρτηση αυτή προκάλεσε ποικιλία αντιδράσεων στα social media — από θετικά σχόλια που επαίνεσαν την αισθητική της εικόνας μέχρι πιο συντηρητικές φωνές που εξέφρασαν αμφιβολίες σχετικά με το μήνυμα πίσω από αυτήν. Η ίδια η φωτογράφος δεν παρέμεινε σιωπηλή και αποφάσισε να εκφράσει δημόσια τη σκέψη και την πρόθεση που κρύβεται πίσω από το καλλιτεχνικό έργο της.
«Αν μου αρέσει μια φωτογραφία, την ανεβάζω και αυτό είναι όλο»
Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στην εκπομπή «Ραντεβού το ΣΚ», οι δηλώσεις της Ρούλας Ρέβη που προβλήθηκαν την Κυριακή 26 Οκτωβρίου αποκάλυψαν ότι η ανάρτηση έγινε εντελώς αυθόρμητα, όπως συνηθίζει με τα έργα της.«Αν μου αρέσει μια φωτογραφία, την ανεβάζω και αυτό είναι όλο. Κάθε φορά πίσω από τις δημιουργίες μου υπάρχει κάτι ιδιαίτερο, ακόμα κι όταν πρόκειται για ένα απλό πορτρέτο. Υπάρχει πάντα μία σκέψη δική μου που άλλοτε θέλω να μοιραστώ και άλλοτε όχι», δήλωσε η γνωστή φωτογράφος, τονίζοντας τη σύνδεση μεταξύ του έργου της και των προσωπικών της συναισθημάτων.
«Έγινε αναπαραγωγή γιατί είναι ένα στερεότυπο»
Η Ρούλα δεν δίστασε επίσης να σχολιάσει πώς αντιμετωπίστηκε αυτή η συγκεκριμένη εικόνα στα social media.Όπως ανέφερε, ο λόγος για τον οποίο έγινε ευρέως αναπαραγόμενη ήταν επειδή υπάρχουν βαθιά εδραιωμένα στερεότυπα γύρω από τέτοιες καλλιτεχνικές εκφράσεις.«Είναι γεγονός ότι έγινε αναπαραγωγή λόγω ενός στερεοτύπου. Εγώ απλά ανέβασα αυθόρμητα όπως κάνω πάντα με τις δημοσιεύσεις μου. Μερικές φορές μπορεί ακόμη και να σταματήσω στο δρόμο ενώ οδηγώ για να κάνω μία ανάρτηση», είπε ειλικρινά.
Η φωτογράφος κατανοεί καλά την ένταση που μπορεί να προκαλέσει μια “μη συμβατική” εικόνα αλλά δεν επιτρέπει στους κοινωνικούς κανόνες να περιορίσουν τη δημιουργικότητά της. Αντιθέτως, συνεχίζει να υπερασπίζεται την τέχνη ως έναν τρόπο έκφρασης πέρα από τα φύλα και τα καθιερωμένα πρότυπα.