Η απώλεια ενός σπουδαίου ανθρώπου του θεάτρου αφήνει πάντα ανεξίτηλο το σημάδι της σε όσους τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν ή εμπνεύστηκαν από τη διαδρομή του. Στην περίπτωση του Στέφανου Ληναίου, το αποτύπωμα που άφησε πίσω του υπερβαίνει το καλλιτεχνικό του έργο, φτάνοντας στον τρόπο που αντιμετώπιζε τη ζωή, τους συναδέλφους του και τις νεότερες γενιές. Η είδηση του θανάτου του σε ηλικία 98 ετών προκάλεσε βαθιά θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο, αναδεικνύοντας έναν άνθρωπο αφοσιωμένο στο θέατρο με συνέπεια και ήθος. Ανάμεσα σε εκείνους που ένιωσαν έντονα το κενό που άφησε, βρέθηκε ο Τάσος Ιορδανίδης, ο οποίος σε μια συγκινητική τηλεοπτική στιγμή, μοιράστηκε σκέψεις, αναμνήσεις και προσωπικές ιστορίες που αποτυπώνουν την ιδιαίτερη σχέση που είχε αναπτύξει με τον εκλιπόντα.Κατά τη διάρκεια της εκπομπής «Καλημέρα είπαμε;», ο Τάσος Ιορδανίδης δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή του, εκφράζοντας με λόγια καρδιάς την εκτίμησή του για έναν άνθρωπο που, όπως φάνηκε, επηρέασε καθοριστικά τη ζωή και την πορεία του. Αναφέρθηκε στη στήριξη που έλαβε τόσο από τον ίδιο τον Ληναίο όσο και από τη σύζυγό του, Έλλη Φωτίου, ενώ προσπάθησε να αναδείξει την ουσία της φιλοσοφίας που καθόριζε τον Ληναίο.
Τάσος Ιορδανίδης για Στέφανο Ληναίο: Η προσωπική εξομολόγηση και το βαθύ «ευχαριστώ»
Με εμφανή συγκίνηση, ο ηθοποιός θέλησε να μοιραστεί τη σχέση που τους συνέδεε, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στην ουσιαστική βοήθεια που είχε λάβει, αλλά και στις αξίες που του μετέδωσε.«Δε θέλω να επαναλάβω τώρα αυτό που έγραψα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν τι έχει κάνει ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου για μένα και για την οικογένειά μου. Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι έλεγε πάντα και νομίζω το κράτησε και ο ίδιος σε όλη την πορεία αυτή, ότι “έναν σκοπό έχει ο άνθρωπος στη ζωή του, είτε μέσω της τέχνης του είτε μέσω του επαγγέλματός του: να είναι ωφέλιμος”. Ήταν ωφέλιμος, μέχρι την τελευταία στιγμή».
Η διαδρομή στο θέατρο και η στάση ζωής
Στη συνέχεια, ο Τάσος Ιορδανίδης στάθηκε στην ξεχωριστή πορεία του Ληναίου στον χώρο του θεάτρου, υπογραμμίζοντας την ανεξαρτησία και την ποιότητα που χαρακτήριζαν τις επιλογές του καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του.«Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι αρθρογραφούσε στην Εφημερίδα των Συντακτών, με κείμενα τα οποία πραγματικά κάποιος αν μπει μέσα υπάρχουν, μπορεί να τα δει και να τα διαβάσει και να καταλάβει την αξία τους. Ένα άλλο το οποίο θα ήθελα να πω, είναι ότι το Θέατρο Άλφα, όσο δραστηριοποιήθηκε ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου -κι ήταν από άποψη και θέση και στάση αυτό- δεν ζήτησε ποτέ να επιχορηγηθεί. Ποτέ. Όποια δράση γινόταν, γινόταν καθαρά ιδιωτικά, καθαρά από τα έσοδα – έξοδά τους αυτοί οι άνθρωποι. Μ’ έναν τρόπο, με μια επιλογή ρεπερτορίου αξιοζήλευτη.Από το Θέατρο Άλφα νομίζω ότι έχει περάσει αν όχι όλοι οι Αθηναίοι -καταλαβαίνω ότι κάποιοι από άλλες πόλεις- σχεδόν όλος ο κόσμος. Και έχει δει το ρεπερτόριο αυτού που υπηρέτησε αυτό το ζευγάρι, πάντα με άξονα τον ανθρωπισμό. Το ‘λεγα στη Ζωή πριν ξεκινήσουμε την εκπομπή, τότε που έβγαζε η εφημερίδα Απογευματινή -έχω μάθει από κάποιους δημοσιογράφους- το box office, το πώς κινούντο ας πούμε τα εισιτήρια, για πάνω από μια δεκαετία, κονταροχτυπιόταν με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, δηλαδή, για το ποιο θα ‘ναι πρώτο-δεύτερο σε εισπράξεις. Για να δώσουμε ας πούμε την αίγλη αυτού του θεάτρου».
Οι προσωπικές στιγμές που τον σημάδεψαν
Ιδιαίτερα συγκινητικός έγινε όταν μοιράστηκε προσωπικά περιστατικά που αποκαλύπτουν τη βαθιά σύνδεση του Ληναίου με την οικογένειά του και το θέατρο, τονίζοντας την αφοσίωσή του σε όσα αγαπούσε.«Τέλος πάντων, το τι έχει ζήσει αυτό το θέατρο… Δύο περιστατικά θα πω. Το ένα είναι με τον εγγονό του, ο οποίος είναι ένα παιδί το οποίο διαπρέπει. Ο Στεφανάκος. Και ο οποίος δεν το λέει απλώς συναισθηματικά “πόσο πολύ θα μου λείψει ο παππούς”. Σκέψου, έναν άνθρωπο ο οποίος έφυγε… στα 98… πόσο θα λείψει σε ένα νέο παιδί.Κι όσον αφορά την ανταλλαγή απόψεων, συναισθημάτων, προβληματισμών, για οτιδήποτε. Και το τελευταίο που θέλω να σας πω, παιδιά, το οποίο είναι το πιο συγκινητικό, απ’ τα πιο συγκινητικά που έχω ζήσει. Πέρα από την επίσκεψή του στο θέατρο, κάποιες στιγμές πήγαινε κι έπινε το καφεδάκι του στο θέατρο. Έχουμε κάμερες στο θέατρο. Και τυχαία είμαι σ’ ένα γύρισμα. Τυχαία όπως είμαι, κοιτάω τις κάμερες στο θέατρο και τον ακούω να μπαίνει στην αίθουσα, μόνος του και να λέει: “Δώσε μου λίγο ακόμα… Δώσε μου λίγο ακόμα”.Έτσι έπαιρνε ενέργεια απ’ αυτή την αίθουσα».
Το συγκλονιστικό φινάλε και η στάση μέχρι το τέλος
Κλείνοντας, ο Τάσος Ιορδανίδης αναφέρθηκε στη συνειδητή επιλογή του Ληναίου να αποσυρθεί με αξιοπρέπεια, διατηρώντας την εικόνα που επιθυμούσε να αφήσει πίσω του. «Κι άλλο ένα, τελευταίο και κλείνω. Αποφάσισε κάποια στιγμή να σταματήσει ν’ ανεβαίνει στη σκηνή. Από τότε, τον παρακαλούσανε να βγει γενικότερα, να τοποθετηθεί, να δηλώσει κάτι, όχι μόνο για να παίξει… Δε βγήκε. Ποτέ. Και έλεγε: “Θέλω οι άνθρωποι, έτσι να με θυμούνται”. Πιο ακμαίο. Αν κι ήταν ακμαίος, το μυαλό του ήταν ξυράφι», κατέληξε με δάκρυα στα μάτια.