Δευτέρα, 27 Απριλίου 2026 – μια μέρα που αποδεικνύει εμφατικά ότι η πραγματική πρόκληση για το πολιτικό σύστημα και τη χώρα δεν είναι ο κ. Μητσοτάκης και η ομάδα του που διακυβερνά χωρίς ουσιαστικούς περιορισμούς. Το πρόβλημα πηγάζει από την αντιπολίτευση, η οποία, με τις ενέργειές της, τον διευκολύνει. Ο «φάκελος» του σκανδάλου των υποκλοπών φέρνει αυτό το γεγονός στην επιφάνεια.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, πολλοί έχουν υποψιαστεί ότι τα «συστήματα» του ΠΑΣΟΚ – Ανδρουλάκη και του ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα – Φάμελλου λειτουργούν συμπληρωματικά με το σύστημα Μητσοτάκη, εξυπηρετώντας την αναπαραγωγή του για λόγους που όλο και περισσότεροι υποπτεύονται. Η πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου ενισχύει αυτές τις εκτιμήσεις.
Αν εξετάσουμε τα γεγονότα από την αρχή, το σκάνδαλο των υποκλοπών βαρύνει προσωπικά τον Πρωθυπουργό, σχεδόν αποκλειστικά. Σε άλλες σκανδαλώδεις υποθέσεις, υπάρχουν άλλοι προσωπικά υπόλογοι. Το βάρος αυτής της υπόθεσης ήταν τέτοιο που έφερε τον Κυριάκο Μητσοτάκη αντιμέτωπο με το πολιτικό του τέλος, κάτι που, για μια χώρα-μέλος της Ευρώπης, είναι εξαιρετικά σοβαρό. Ωστόσο, η αντιπολίτευση, που για δυόμιση χρόνια φάνηκε να «κοιμάται» – ίσως και η ίδια παρακολουθούμενη – φρόντισε να του προσφέρει διόδους διαφυγής με τις θορυβώδεις μεν, αλλά ανούσιες ενέργειές της.
Το Μέγαρο Μαξίμου κατάφερε, έτσι, να εκτρέψει τη δικαστική κρίση επί του θέματος στην διορισμένη Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, λίγο πριν ασκηθούν ποινικές διώξεις από τους αρμόδιους ανακριτές και εισαγγελείς. Το αποτέλεσμα ήταν η γνωστή «αναντίλεκτη» απαλλαγή της κυβέρνησης και του κράτους, βάζοντας ουσιαστικά τέλος στο θέμα.
Ωστόσο, όπως λέει ο σοφός λαός, «πάντα θα υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας». Ένας γενναίος εισαγγελέας και ένα συγκροτημένο Πλημμελειοδίκειο άνοιξαν εκ νέου την υπόθεση. Όχι μόνο καταδίκασαν πρωτοδίκως τους «ιδιώτες», αλλά έθεσαν σε νέα και διευρυμένη βάση την έρευνα, αποστέλλοντας τους φακέλους στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Από εκεί θα είχαν ασκηθεί οι πρώτες διώξεις, αν η υπόθεση δεν είχε αφαιρεθεί. Η γνώση, άλλωστε, συνοδεύει τον νου. Καθήκον της αντιπολίτευσης ήταν να υπερασπιστεί αυτή την εξέλιξη και τίποτε άλλο, ώστε οι ευσυνείδητοι δικαστές να επιτελέσουν το έργο τους.
Αντί αυτού, πρώτος ο κ. Ανδρουλάκης, και ακολούθως ο κ. Τσίπρας και ο κ. Φάμελλος, άρχισαν να προκαλούν αναστάτωση χωρίς απτά αποτελέσματα, οδηγώντας την υπόθεση σε πεδία όπου ο κ. Μητσοτάκης έχει σαφές πλεονέκτημα: μια κοινοβουλευτική συζήτηση, ιδέες για Εξεταστική Επιτροπή και πρόταση μομφής. Αυτά είναι τα πεδία όπου ο Πρωθυπουργός υπερτερεί, λόγω των κανονισμών. Είναι αδύνατο να μην είχαν αντιληφθεί την πορεία των γεγονότων, όταν η απόφαση του Πλημμελειοδικείου, που εκτεινόταν σε δύο χιλιάδες σελίδες, καθαρογράφηκε μέσα σε δέκα ημέρες. Αυτό δημιουργεί εύκολα την εντύπωση ότι είτε συνέργησαν, με τον τρόπο τους, στην εξέλιξη που μεθόδευσε η κυβέρνηση, είτε είναι εντελώς ακατάλληλοι για τους ρόλους που κατέχουν στα κόμματά τους.
Το τελικό συμπέρασμα για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και των θεσμών δεν είναι ότι η ευθύνη βαραίνει την κυβέρνηση, η οποία, τελικά, έχει ένα σχέδιο για να απαλλαγεί από κάθε ευθύνη.
Περισσότερο βαραίνονται το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερο βαραίνονται οι ηγεσίες τους, οι οποίες εξελίσσονται σε οιονεί «συμμάχους» του Πρωθυπουργού και, υπό αυτή την έννοια, φέρουν τη μερίδα του λέοντος της ευθύνης για την πολιτική κατάσταση στη χώρα. Και σίγουρα, φέρουν την ευθύνη για την ευκολία με την οποία ο κ. Τζαβέλας, ακολούθησε τον δρόμο των δύο προκατόχων του, βγάζοντας τον Πρωθυπουργό από τη δύσκολη θέση. Όποιος θέλει, μπορεί να στοιχηματίσει ότι ο συνταγματάρχης Ντίλιαν δεν έχει να φοβηθεί τίποτε στο Εφετείο.
Συμπέρασμα: Τουλάχιστον για τη Δημοκρατική Παράταξη, το πρόβλημα της αδράνειάς της στη μειοψηφία δεν προέρχεται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά από τους «ηγέτες» της. Τον συνεπικουρούν, εκόντες-άκοντες, στη διατήρηση της κυριαρχίας του. Όχι μόνο με τους μικρομεγαλισμούς των διαγωνισμών τους, αλλά και με τη στάση τους: Οσάκις αντιμετωπίζει πραγματικό πρόβλημα, του ρίχνουν σωσίβιο: από το είδος της αντιπολίτευσης που –δεν– κάνουν, μέχρι τον νόμο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και τον αποπροσανατολισμό στο σκάνδαλο των υποκλοπών.