Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ αποδεικνύει πως η αληθινή τέχνη δεν περιορίζεται σε στεγανά. Είναι ένας καλλιτεχνικός χαμαιλέοντας, μια παρουσία που μεταμορφώνεται μαγικά, προσαρμόζοντας την ενέργειά της σε κάθε ρόλο, συνθήκη ή στιγμή. Μπορεί να ενσαρκώσει με ευκολία τη ντίβα, την απρόσιτη σταρ, την πιστή φίλη, την ρομαντική ψυχή ή την γυναίκα της διπλανής πόρτας, χωρίς ποτέ να χάνει την ουσία του εαυτού της. Ίσως αυτή η μοναδική ικανότητα μεταμόρφωσης να εξηγεί και την αδιάλειπτη πορεία της στο θέατρο και την τηλεόραση. Σήμερα, η ίδια περιγράφει τον εαυτό της σε μια περίοδο ουσιαστικής αλλαγής. Οι προκλήσεις των τελευταίων ετών, σε συνδυασμό με την απώλεια του πατέρα της, την οδήγησαν σε μια αναπροσαρμογή και στην ανακάλυψη ενός νέου εαυτού. Αυτή η διαδικασία, όμως, δεν την άφησε στάσιμη. Αντιθέτως, νιώθει πιο ανάλαφρη, πιο χαρούμενη και με μεγαλύτερη σαφήνεια ως προς τις επιθυμίες της.
Η Τέχνη παραμένει η αδιαμφισβήτητη σταθερά της, η πηγή έμπνευσης που της επιτρέπει να εκφράζεται, να συνδέεται με το κοινό και να κατανοεί βαθύτερα ακόμα και τις προσωπικές της σχέσεις. Η φετινή σεζόν την βρίσκει να συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία στην κωμωδία «Μπαμπάδες με ρούμι». Παράλληλα, η Κωνσταντίνα επιλέγει να επενδύσει στον εαυτό της: στοχεύει στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας, στην επιστροφή της στην πειθαρχημένη πρακτική του διαλογισμού, στη διατήρηση μιας υγιεινής διατροφής, της άσκησης και του χορού. Πάνω απ’ όλα, επιδιώκει να μην επιτρέπει στις αρνητικές σκέψεις και στα «κακά σενάρια» να διαταράσσουν την ηρεμία της, όπως η ίδια δηλώνει στα «Παραπολιτικά».
Η ίδια αναγνωρίζει πως ανέκαθεν υπήρξε άνθρωπος ευαίσθητος και έντονα συναισθηματικός. Στο παρελθόν, μπορούσε να αναλύει ένα γεγονός για μέρες, να το επεξεργάζεται διαρκώς και να μετατρέπεται, όπως λέει με χιούμορ, σε «drama queen». Η εμπειρία, ωστόσο, της έχει προσφέρει ωριμότητα. Σήμερα, γνωρίζει καλύτερα την αξία, την αποτελεσματικότητα και το ταλέντο της. Μπορεί να μπει ευκολότερα στη θέση του άλλου και να μην προσλαμβάνει τα πάντα ως προσωπική επίθεση.
Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ για τους ρόλους, την Τέχνη και τον έρωτα
Αυτή η νέα ωριμότητα έχει αναδιαμορφώσει και την υποκριτική της ταυτότητα. Δηλώνει ξεκάθαρα ότι πλέον υποδύεται τους ρόλους με μεγαλύτερη επιτυχία. Έχει αποκτήσει τα απαραίτητα «εργαλεία», τεχνικές και την ψυχική ηρεμία να απομακρύνεται από μια κατάσταση όταν αυτό είναι αναγκαίο. Το παλιό τρακ, που στο παρελθόν μπορούσε να επηρεάσει ακόμα και παραστάσεις, πλέον δεν έχει την ίδια ισχύ. Η προσωπική της εξέλιξη έχει μεταφραστεί άμεσα σε εξέλιξη ως ηθοποιός. Αυτή η εξέλιξη αντανακλάται και στους ρόλους που επιλέγει: «Με αυτόν τον τρόπο έχω γίνει καλύτερη ηθοποιός, με προσεγγίζουν πιο ώριμοι σκηνοθέτες και συγγραφείς για πιο ώριμους ρόλους, για πιο «μεστωμένους», για πιο «ψωμωμένους». Δεν υποδύομαι πλέον τις ανάλαφρες νοικοκυρές ή τις χαριτωμένες νεαρές, που ήταν ένα πρώτο επίπεδο ρόλων που είχα, είτε στην τηλεόραση είτε σε άλλες παραγωγές», τονίζει.
Παράλληλα, εκφράζει ανοιχτά την ανάγκη για αλλαγή στον τρόπο που γράφονται οι γυναικείοι ρόλοι στην Ελλάδα. Μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας δεν πρέπει να περιορίζεται στον ρόλο της μητέρας, της συζύγου ή ενός δευτερεύοντος χαρακτήρα. Μπορεί να είναι αυτόνομη, επαγγελματίας, φίλη, ερωτευμένη, μοναχική, δυνατή ή ευάλωτη. Η ίδια, μη έχοντας επιλέξει την οικογένεια και τα παιδιά ως κύρια αποστολή της, αισθάνεται ότι μπορεί να εκπροσωπήσει και άλλες γυναίκες που ακολουθούν διαφορετικές πορείες στη ζωή.
Για την Κωνσταντίνα, η Τέχνη κατέχει τη δύναμη να διευρύνει τους ορίζοντες. Το θέατρο, τα βιβλία και κάθε μορφή δημιουργίας καλλιεργούν τη φαντασία, την κριτική σκέψη και την ενσυναίσθηση. Μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον «άλλον», τον μετανάστη, τον διαφορετικό, τον άνθρωπο που βρέθηκε στη «λάθος πλευρά» μιας ιστορικής συγκυρίας. Η Τέχνη, όπως υποστηρίζει, μπορεί να αναδείξει τον ρατσισμό, τον φασισμό, την καταπίεση και τις κοινωνικές ανισότητες, προτού αυτές γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.
Εάν δεν ακολουθούσε την πορεία της ηθοποιού, θα επέλεγε πιθανότατα ένα επάγγελμα με ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Έχει ασχοληθεί ενεργά με παιδιά με αναπηρίες και έχει βιώσει από κοντά τη δύναμη ανθρώπων που συχνά η κοινωνία αντιμετωπίζει μέσα από την αδυναμία τους. Η έμφυτη ανάγκη της να βοηθά τους άλλους μοιάζει να αποτελεί ένα ακόμη θεμελιώδες στοιχείο της καλλιτεχνικής της ταυτότητας.
Στον τομέα του έρωτα, παραδέχεται πως στο παρελθόν συχνά αποσυντονιζόταν. Έχει βιώσει πολλούς έρωτες, αλλά σήμερα προτιμά την εσωτερική της γαλήνη και τις φιλικές σχέσεις, αντί να διατηρεί μια σχέση απλώς για να υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά, διατηρεί την ελπίδα για μια όμορφη, ώριμη και ουσιαστική σχέση.
Από τις πιο αξιομνημόνευτες εμπειρίες της, ξεχωρίζει την τεράστια θεατρική επιτυχία «Μάνα, θα πάω στο Χόλιγουντ», ένα έργο που συνδύαζε με μαεστρία θέατρο, μουσική, χορό και μια αδιάλειπτη, ζωντανή επικοινωνία με το κοινό: «Ήταν μια ευτυχής συγκυρία όλων των παραγόντων, με τον Θανάση Αλευρά, τον συνεργάτη και αγαπημένο μου φίλο, τον Αντώνη Κρόμπα, τον Τζερόμ Καλούτα και την Ελένη Ροδά. Ήταν ένα καθημερινό γλέντι, διότι συνδυάζαμε εξαιρετικό θέατρο, μουσική, χορό – εγώ χόρευα και παρουσίαζα και pole dance», θυμάται με χαμόγελο.
Από την τηλεόραση, κατέχει μια ιδιαίτερη θέση η σειρά «Εθνική Ελλάδος», όπου ενσάρκωσε μια γυναίκα με σύζυγο φασίστα και έναν γιο που ακολουθούσε τα βήματά του. Ήταν ένας ρόλος που την έφερε αντιμέτωπη με τον προσωπικό της φόβο για τον φασισμό και το «σκοτάδι της ψυχής». Η προσωπική της διαδρομή αποδεικνύει ότι η μεταμόρφωση δεν περιορίζεται στη σκηνή. Είναι ένας τρόπος ζωής: να αφήνει πίσω ό,τι την βαραίνει, να κρατά όσα την εξελίσσουν και να επιστρέφει κάθε φορά στην Τέχνη με αυξημένη ελευθερία, αυτογνωσία και βαθύτερη διάθεση για επικοινωνία, τόσο με το κοινό όσο και με τον εαυτό της.
Σημειώνεται ότι η Κωνσταντίνα Μιχαήλ θα συνεχίσει να συμμετέχει στην παράσταση «Μπαμπάδες με ρούμι» των Παπαθανασίου-Ρέππα για 5η χρονιά, στο θέατρο ΑΛΙΚΗ.
*Δημοσιεύθηκε στα «Παραπολιτικά»