Σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ, «ο Τσίπρας είναι ο καλύτερος χορηγός του Μητσοτάκη». «Είναι σοβαρά πράγματα, να πιστεύει κανείς ότι ο Τσίπρας βοηθάει τον Μητσοτάκη;», αναρωτήθηκε ο πρώην υπουργός Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Γαβρόγλου. Ο Διονύσης Τεμπονέρας, που πλέον μιλάει ως εκπρόσωπος του κόμματος του Τσίπρα, απορεί πώς ενώ ο Ανδρουλάκης «έχσε από τον Κασσελάκη, ονειρεύεται πως θα νικήσει τον Μητσοτάκη». Εννοεί ότι αυτό μόνο ο Τσίπρας μπορεί να το κάνει, έχοντας ήδη χάσει πέντε φορές.
Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Αναδρομή στις «χορηγίες» προς τον Μητσοτάκη από Τσίπρα και Ανδρουλάκη
Θαυμάσια νέα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά πράγματα για να εξασφαλίσει την τρίτη θητεία του. Φροντίζουν γι’ αυτό οι καλύτεροι αντίπαλοι που θα μπορούσε να έχει. Άλλωστε, ήδη του έδωσαν δυο φορές την πρωθυπουργία. Το 2019, ο Τσίπρας:
- Πρώτα, απέφυγε να διακόψει την ετερόκλητη σχέση του με τον Καμμένο, ώστε να επαναπατρίσει όσους είχαν απομακρυνθεί γι’ αυτόν τον λόγο, παρότι επιτεύχθηκε ο σκοπός για τον οποίο την είχε συνάψει: έκλεισε ο μνημονιακός κύκλος.
- Μετά, οργάνωσε με τον χειρότερο τρόπο τις Ευρωεκλογές και τις Αυτοδιοικητικές εκλογές. Ένα πολύ κακό ευρωψηφοδέλτιο και η υποψηφιότητα της Δούρου μετά το Μάτι, στην περιφέρεια που ψηφίζει η μισή Ελλάδα, οδήγησαν σε αναπόφευκτη ήττα.
Πριν καθίσει ο κουρνιαχτός της, προκήρυξε αψυχολόγητα –το ίδιο βράδυ– πρόωρες εκλογές, αντί να συνεχίσει ως τον Οκτώβριο. Εγκατέλειψε έτσι το προνόμιο να διορίσει ηγεσία στη Δικαιοσύνη, Επίτροπο στην Κομισιόν και διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Αν δεν του έστειλε λουλούδια ο Μητσοτάκης, παράλειψή του. Το ίδιο αγενές θα ήταν αν δεν έστελνε γλυκά το 2023 στον Νίκο Ανδρουλάκη. Αντί να επιδιώξει συνεργασία με τον Τσίπρα, για να νικήσουν τον Μητσοτάκη (με την ευκαιρία της απλής αναλογικής), κήρυξε διμέτωπο και αυτοχρίσθηκε υποψήφιος πρωθυπουργός. Διευκολύνοντας τον κανονικό Πρωθυπουργό, η ΕΥΠ του όποιου τον παρακολουθούσε.
Τη μία φορά ήταν ο Τσίπρας, την άλλη ο Ανδρουλάκης, τώρα είναι και οι δυο μαζί, που φροντίζουν να πετύχει τους στόχους του ο «χειρότερος Πρωθυπουργός από τη Μεταπολίτευση».
«Άφαντη» η αντιπολίτευση από τα εθνικά ζητήματα και την κοινωνία
Οι –ενίοτε φαιδρές– αψιμαχίες ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ, τον Τσίπρα και τον, μέχρι να διαλυθεί, ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου, είναι δώρο στον απερχόμενο Πρωθυπουργό. Δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για την επανεκλογή του. Φροντίζουν οι άλλοι. Και δεδομένου ότι όλα δείχνουν ότι έχει εξασφαλίσει την πρώτη θέση, είναι ο «πωλών τοις μετρητοίς».
Π.χ. αυτήν την περίοδο διασύρεται η εξωτερική πολιτική του: ο Νετανιάχου συλλαμβάνει κόσμο στην ελληνική θάλασσα, ο Ζελένσκι τον εμπαίζει για τον κίνδυνο που προκάλεσε τον Ιούνιο και ο Ερντογάν ψηφίζει νόμους που θα εφαρμοστούν στην ελληνική επικράτεια.
Ο Πρωθυπουργός απαντάει ότι «εξοπλίζει τη χώρα» και «είναι παρών στην περιοχή» – όπου η Ελλάδα εισπράττει ήττες. Αλλά δεν υπάρχει αντιπολίτευση να ζητήσει εξηγήσεις. Οι επικεφαλής της περί άλλων τυρβάζουν…
Όπως δεν υπάρχουν μαχόμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου να «κατεβάσουν» την αναμέτρηση με την κυβέρνηση στην κοινωνία, στον μαζικό χώρο και σε κινητοποιήσεις των πολιτών. Για τα σκάνδαλα, την κατάργηση του κράτους Δίκαιου και του κράτους Πρόνοιας, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τις ανισότητες, τα υπερκέρδη, τη διάλυση της μεσαίας τάξης, τη διόγκωση της φτώχειας, τη νομιμοποίηση της ακροδεξιάς… Οι αργόσχολοι εκπρόσωποί τους, ψηφοθηρούν προσωπικά στα κανάλια, ενώ στη ΓΣΕΕ το ΠΑΣΟΚ ξαναβγάζει με τη ΝΔ πρόεδρο για… έβδομη θητεία, έναν ελεγχόμενο για οικονομικά εγκλήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς δεν υπάρχει στον συνδικαλισμό…
Πραγματική αντιπολίτευση κάνει το ΚΚΕ και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, παρά τις ιδιοτροπίες της.
Η εικόνα στο εσωτερικό της «γαλάζιας Ιερουσαλήμ»
Οι δοξασίες ότι θα δημιουργήσουν εσωτερικό πρόβλημα στον Μητσοτάκη, οι δουλικοί βουλευτές της ΝΔ και οι άπραγοι ψευτο-δελφίνοι αποδεικνύονται αστειότητες. Σ’ αυτό που ονομάζει «συνέδριο», ο Δένδιας θα πει ό,τι είπε και στο προσυνέδριο:
– «Ισχυρή Ελλάδα μπορεί να παραδώσει στις επόμενες γενιές το κόμμα που λέγεται ΝΔ, και ο Πρωθυπουργός που μπορεί να το κάνει αυτό, λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης».
Για τη ΝΔ των σκανδάλων και παρακολουθούμενων-υπουργών, φίλων και συγγενών, μπορεί να βγει κανείς ως δικαιολογία ότι είναι πλέον «κόμμα του ζόφου». Όλοι φοβούνται τον Μητσοτάκη και τα «χαρτιά» του. Υπάρχει «ισορροπία τρόμου», ισορροπία τρόμου ανάμεσα στα «τέσσερα πόδια του τραπεζιού»: οικογένεια Μητσοτάκη, προερχόμενοι από την ακροδεξιά, πρώην «Σημιτικοί» και ό,τι απέμενε από τους «Καραμανλικούς».
Η έλλειψη στρατηγικής και η ανάγκη για πραγματική αντιπολίτευση
Στην ευρύτερη προοδευτική Παράταξη όμως, τι είναι που οδηγεί τις ηγεσίες της σε οιονεί σπονδή, υπέρ της παράτασης του «συστήματος Μητσοτάκη» στη διακυβέρνηση; Αντί να μην αφήσουν «λίθον επί λίθου» με αυτά που συμβαίνουν, λένε καμία κουβέντα για να υπάρχουνε και δέχονται να τους ενοχοποιεί για τα πάντα ο… Άδωνις.
Επιτρέπουν τις αντιευρωπαϊκές επιθέσεις στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το ξέπλυμα που επιχείρησε ένας ασήμαντος Ιρλανδός επίτροπος που βρήκε «προόδους στο κράτους Δίκαιου» επί Μητσοτάκη. Μόνο ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης τον κατήγγειλε.
Οι άλλοι καταγγέλλονται μεταξύ τους για «πρώτες θέσεις» που δεν θα πάρουν ποτέ. Αλληλοσχολιάζουν τις μπαρούφες που εκτοξεύουν τα σούργελα της μιας ή της άλλης πλευράς που αναζητούν λίγη δημοσιότητα. Ηγεσίες με μηδενική ηγετικότητα και ανύπαρκτη μαχητικότητα και καμιά επαφή με την κοινωνία. Φοβικές μπροστά στις… καταγγελίες της ΝΔ για «αντικανονικότητα». Καμία τόλμη, καμία μαζική πρωτοβουλία, καμία πραγματική αναμέτρηση με το «σύστημα Μητσοτάκη». Π.χ. ούτε σκέψη για αποχή από τη Βουλή, μέχρι να αναλάβουν ανεξάρτητες επιτροπές τις έρευνες των σκανδάλων, ή να αποκατασταθούν οι Ανεξάρτητες Αρχές στον ρόλο τους.
Προτείνουν… Εξεταστικές Επιτροπές, στις οποίες έχει αριθμητική πλειοψηφία το κυβερνών κόμμα – και… πλακώνονται μεταξύ τους. Μοιραίοι και συνθηκολογημένοι με το Κατεστημένο και τους μηχανισμούς του.
Τελικά, ίσως το θέμα δεν είναι ότι η αντιπολίτευση «δεν πείθει ως εναλλακτική λύση», ή δεν «ενώνει τις δυνάμεις της» για να διαμορφώσει κυβερνώσα προοπτική. Είναι ότι κάνει τα… αντίθετα. Γιατί, όπως προκύπτει από τα «γεγονότα και τας περιγραφάς» –που έλεγε ο μακαρίτης ο Χατζηχρήστος, στον «Ηλία του 16ου»– χειραγωγείται από τους δικούς της χορηγούς – που είναι… ίδιοι με τους κυβερνητικούς…
Αλλιώς δεν εξηγείται πως κάνουν ό,τι μπορούν για να περάσει ο Μητσοτάκης την τετραετία του χωρίς να βραχεί από τις ανομίες του – και να εμφανίζεται με στόμφο ως… φυσική λύση διακυβέρνησης για τη συνέχεια. Δεν πέφτουν έτσι οι κυβερνήσεις.
«Εθνική αντιπολίτευση» δεν υπάρχει: ή αντιπολιτεύεται χωρίς συμβιβασμούς, ή είναι κυβερνητική προέκταση. Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, δεν είναι μετά από τις μεγαλοστομίες τους, να ρίχνουν σωσίβιο στον Μητσοτάκη, με τις κοκορομαχίες και τους μικρομεγαλισμούς τους. Αν δεν μπορούν να οδηγήσουν σε νέο 1964, ή σε νέο 1981, ας παραμερίσουν να αναλάβουν άλλοι. Αλλιώς ο Μητσοτάκης θα γίνει Παναγόπουλος…