Καθώς οι δύο βασικές επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ – «ποσοστό τουλάχιστον 20% στις δημοσκοπήσεις και πλήρης διάλυση του ΠΑΣΟΚ» – δεν φαίνεται να ευοδώνονται, σύμφωνα με όσους εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις, το ίδιο ισχύει και για την πεποίθηση «θα είμαστε μπροστά από το ΠΑΣΟΚ». Η τελευταία καταγραφή από την GPO δείχνει ότι η δημοσκοπική υπεροχή του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κάτω από το στατιστικό σφάλμα, στο 2,7% για την ακρίβεια. Κάτι παραπάνω «δίνουν» και οι υπόλοιποι δημοσκόποι, οι οποίοι προβλέπουν την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας, κοντά στο 30%.
Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Σε κάθε περίπτωση, το κόμμα-στόχος του Αλέξη Τσίπρα δεν εξαφανίζεται και σίγουρα αυτή τη φορά δεν λειτουργεί ως «τροφοδότης» του, όπως συνέβαινε στο διάστημα 2012-2019. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι είναι θέμα χρόνου – και της προσέγγισης στις εκλογές – να ξυπνήσει ο «κοιμισμένος γίγαντας» και να παρακάμψει τα εμφανή προβλήματα της Χαριλάου Τρικούπη, διασφαλίζοντας μέσω της κάλπης την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν δεν συμμετέχει σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να «αποχαιρετά νωρίς την Αλεξάνδρεια που χάνει» και το μόνο που θα χρειαστεί να αποδείξει θα είναι – αν έχει υπομονή και δομές – να δοκιμάσει την τύχη του το 2031. Η εκτίμηση για αυτόν τον συσχετισμό μεταξύ των δύο κομμάτων στη μετεκλογική διάταξη δυνάμεων, φαίνεται βάσιμη, καθώς το ΠΑΣΟΚ διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα, που υπερβαίνουν τις συγκρίσεις σε επίπεδο κορυφής και μεταφέρουν την αναμέτρηση με την Αμαλίας στις πραγματικές δομές της κοινωνίας.
Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του ΠΑΣΟΚ
Για συγκεκριμένους λόγους:
Πρώτος: Το ΠΑΣΟΚ έχει ιστορικό βάθος που λειτουργεί ως σημείο κοινωνικής και εθνικής αναφοράς, όχι μόνο για τις παλαιότερες γενιές, αλλά και στη ζώνη των νέων ψηφοφόρων. Αυτό αποσυνδέει την επιρροή του από τα χαρακτηριστικά της ηγεσίας του. Βγάζει από την αναμέτρηση τον ΣΥΡΙΖΑ, αν ο λόγος του μεταβολίζεται σε διεισδυτικό μήνυμα εναλλαγής, αν η παρουσία της Διαμαντοπούλου δεν το παγιδεύει στην προοπτική συνεργασίας με τη ΝΔ και αν ο Ανδρουλάκης «τραβάει».
Άλλωστε, μήπως «τραβάει» ο Τσίπρας, ή κάποιος άλλος από τον αντι-δεξιό χώρο; Προς τις κάλπες δεν οδεύουν οι επικεφαλής ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τα «πλήρη σώματα» των δύο κομμάτων με το σύνολο των χαρακτηριστικών τους στον χρόνο και στον χώρο. Και σε αυτά το ΠΑΣΟΚ προηγείται συντριπτικά. Με πιο ζωτικό στοιχείο ότι και σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας θα συνεχίσει να υπάρχει ως πολιτικός φορέας, κάτι που δεν εγγυάται κανείς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια, για το ΠΑΣΟΚ υπάρχει ζωή και στη μετά-Ανδρουλάκη εποχή, αλλά μη βάζετε στοίχημα και για τη μετά-Τσίπρα εποχή στον ΣΥΡΙΖΑ.
Δεύτερος: Το ΠΑΣΟΚ είναι «πραγματικό κόμμα» με διακριτή ταυτότητα, είτε παίρνει 40%, είτε κάτω από 10%. Διαθέτει οργανωτική δομή – όσες ώρες την εβδομάδα και αν υπάρχει φως στα γραφεία των οργανώσεων βάσης – υπάρχει και ενίοτε θέτει τους όρους στον εργατοϋπαλληλικό συνδικαλισμό, τους αγροτικούς συλλόγους, τις επαγγελματικές οργανώσεις των μικρομεσαίων και την αυτοδιοίκηση.
Επίσης, διαθέτει τεχνογνωσία εκπροσώπησης σε κάθε κοινωνική οργάνωση και δομή: Από το φοιτητικό κίνημα, μέχρι τις συνελεύσεις των πολυκατοικιών. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα λέγαμε το αντίστοιχο.
Τρίτο. Το ΠΑΣΟΚ έχει κουλτούρα εκλογικής παρουσίας, που του επιτρέπει να μεγιστοποιεί την επιρροή του ακόμη και την ημέρα των εκλογών, ακόμη και εκεί που ως τότε δείχνει αναιμικό ή εξαφανισμένο. Είναι ένα είδος «εκλογικού αυτοματισμού» που ξεσκονίζει πολίτες – από παλαιά μέλη του ως αδιάφορους συμπαθούντες – με κίνητρο να του δώσουν «το φιλί της ζωής» – ακόμη και λόγους «εγωισμού» απέναντι σε ανταγωνιστές του. Στο παρελθόν έχει αποδειχθεί – ιδιαίτερα στις αναμετρήσεις του 1989 και του 2000 – ότι οι «χαμένοι» ψηφοφόροι κινητοποιήθηκαν το… απόγευμα, στην πρώτη περίπτωση για να στηρίξουν τον ιδρυτή και στη δεύτερη για να καλύψουν τις αδυναμίες προσωπικής επιρροής του πρώτου διαδόχου του. Έτσι, εκεί που ως την ημέρα των εκλογών το παιχνίδι έδειχνε χαμένο, όταν εκδόθηκαν τα πραγματικά αποτελέσματα προέκυψε ότι ανακτήθηκε το χαμένο έδαφος. Με μόνο κίνητρο ότι… το ΠΑΣΟΚ, είναι ΠΑΣΟΚ.
Τέταρτος λόγος. Το ΠΑΣΟΚ είναι περισσότερο προσαρμοσμένο από τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ιστορία, στη Συγκυρία και στον Μέλλον – με βάση το εθνικό, το ευρωπαϊκό και το διεθνές περιβάλλον. Όλοι οι επικεφαλής του ήταν δραστήριοι παράγοντες της μεγάλης σοσιαλδημοκρατικής οικογένειας της Ευρώπης, ενώ ως αρχηγός κόμματος ο Τσίπρας, κόλλησε στην περιθωριακή «Ευρωπαϊκή Αριστερά» ανάμεσα σε γκρουπούσκουλα, ακόμη και όταν του άνοιξαν οι πόρτες του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
